18/9/14

Μπιδόκοπα Φασόλια

5 σχόλια:
Αρχίζω τις Ναξιώτικες συνταγές από μια πολύ ιδιαίτερη για μένα όπως ακριβώς μου την περιέγραψε η κυρία Παρασκευή στην Απείρανθο.
Φυσικά δοκίμασα από τα μεγειρεμένα της και μου άρεσαν πολύ.



Τι είναι λοιπόν τα μπιδόκοπα φασόλια.
Είναι ποικιλία μπαρμπουνιού με κόκκινο καρπό όταν είναι φρέσκα τα λένε μπουρνελάτα και αποξηραμένα μπιδόκοπα.
Όταν είναι φρέσκα τα καθαρίζουν από τυχόν ίνες γύρω γύρω και τα αποξηραίνουν στον ήλιο. Στη συνέχεια αποθηκεύονται σε πιθάρια ή πάνινες θήκες και είναι έτοιμα να μαγειρευτούν το χειμώνα.



Η κυρία Παρασκευή μου είπε ότι δεν τα καθαρίζει γύρω γύρω αλλά τα χαράζει κάθετα σε μικρές αποστάσεις.
Όταν είναι να τα μαγειρέψει τα βάζει από βραδύς σε χλιαρό νερό να μουλιάσουν.
Την επομένη πετά αυτό το νερό και τα βράζει σε χύτρα ταχύτητος για 2 ώρες σε χαμηλή θερμοκρασία.
Στη συνέχεια σοτάρει ένα κρεμμύδι σε ελαιόλαδο προσθέτει τα φασόλια μια καυτερή πιπεριά αλάτι και πιπέρι και συνεχίζει το μαγείρεμα τους για περίπου 45 λεπτά να μείνουν μόνο με τη σάλτσα τους.

16/9/14

Οι διακοπές μας στη Νάξο

16 σχόλια:
Όλα τα Κυκλαδονήσια έχουν μια ξεχωριστή μαγεία αξίζει να τα επισκεφτεί κανείς  μια και δυο φορές το καθένα για διαφορετικό λόγο.
Έχω την τύχη να έχω συγγενείς αλλά και εκλεκτούς φίλους σε δυο νησιά την Πάρο και τη Νάξο.
Στην Πάρο έχω πάει πιο πολλές φορές στη Νάξο όμως είχα πάει μια φορά ακόμη και με είχε κερδίσει για πολλούς λόγους.
Ο σημαντικότερος λόγος είναι η εναλλαγή της φύσης με το ξερό των Κυκλάδων και τη πυκνή βλάστηση. Μπορεί κανείς να περιπλανηθεί σε υπέροχες παραλίες αλλά και ορεινά χωριά που το καθένα έχει κάτι το ιδιαίτερο.


Λίγα λόγια για το νησί θα σας δώσω με μερικές φωτογραφίες από τις βόλτες μας (ελπίζω σε περισσότερες αργότερα) και σε επόμενες αναρτήσεις θα ακολουθήσουν προτάσεις συνταγών τοπικές και όχι μόνο.

Η χώρα το βράδυ 

Η Νάξος είναι το μεγαλύτερο νησί στις Κυκλάδες και δεσπόζει με τους ορεινούς της όγκους στο κέντρο της. Η Νάξος ξεχώριζε πάντα μέσα στην ιστορική της διαδρομή για τον πολιτισμό της αλλά και για τα προϊόντα της. Η Νάξος υπήρξε σπουδαίο κέντρο στο Αιγαίο από τα προϊστορικά χρόνια και θα ανιχνεύσετε το μεγαλείο της στα αρχαία λατομεία μαρμάρου με τους μισοτελειωμένους Κούρους ή στα ορυχεία της περίφημης Σμύριδας, το Σμυρίγλι της Νάξο.
Το ίδιο σπουδαία υπήρξε και η Νάξος την περίοδο της Φραγκοκρατίας που άφησε έντονα την επιρροή της στο νησί. Σήμερα η Νάξος στηρίζει την ανάπτυξη της στους σημαντικούς πνευματικούς της ανθρώπους, τα ξεχωριστά τοπικά προϊόντα της και φυσικά στις εξαιρετικές της τουριστικές 
υποδομές.
Το κάστρο στη χώρα

Πληροφορίες από εδώ όπου θα διαβάστε και πολλά περισσότερα.
Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε και στο wikipedia 

Εμείς φιλοξενηθήκαμε από την αγαπημένη εξαδέλφη Ιωάννα και το σύζυγο της στα υπέροχα δωμάτια που διαθέτουν προς ενοικίαση στη Μικρή Βίγλα το 
Joanna's  Apartments


Με ορμητήριο λοιπόν τη Μικρή βίγλα γυρίσαμε αρκετά μέρη του νησιού κάνοντας περίπου 450 χιλιόμετρα.
Η έκπληξη σε αυτή την επίσκεψη μας ήταν η γνωριμία με διαδικτυακούς  φίλους.
Γνώρισα τη Μαριέττα η οποία αφήνοντας πίσω της σπουδές και εργασίες αποφάσισε να ασχοληθεί με την παρασκευή μαρμελάδων, γλυκών του κουταλιού και άλλων τοπικών εδεσμάτων στήνοντας ένα υπέροχο εργαστήριο το  "Ναξίων γεύσεις" σεβόμενη την παράδοση και τα τοπικά προϊόντα.

Στης Μαριέττας

Η φιλοξενία εκ μέρους της με συγκίνησε και την ευχαριστώ δημοσίως από εδώ.
Ελπίζω σύντομα να ολοκληρώσει τη ιστοσελίδα της  της και να τη γνωρίσετε κι εσείς περισσότερο.
Τα προϊόντα της στην Αθήνα μπορείτε να τα αναζητήσετε στου Κουφόπουλου στο Χαλάνδρι όπου θα βρείτε και πολλά άλλα Ναξιώτικα τυριά και όχι μόνο.
Επίσης γνώρισα τον ιδιοκτήτη ενός μικρού καφέ το "Asmari" στην Απείρανθο, έναν νέο άνθρωπο που γύρισε στον τόπο του θέλοντας μέσα από τις ανησυχίες του και τις αναζητήσεις να προσφέρει κάτι το διαφορετικό.

Το Asmari

Χωρίς καμιά διάθεση διαφήμισης θα σας πω και δυο τρία άλλα μέρη όπου φάγαμε και αξίζει τον κόπο αν βρεθείτε να τα αναζητήσετε. Πόσες φορές άλλωστε δεν βρεθήκαμε στη  θέση αναζήτησης κάποιου ποιοτικού φαγητού στις διακοπές μας.
Στην Απείρανθο  φάγαμε στου Λευτέρη όπου μας δόθηκε η δυνατότητα να συζητήσουμε με τον ίδιο για τις ανησυχίες του για το σήμερα στην εστίαση.
κ Λευτέρη το δικό σας μαγαζί είναι αξίας ανεκτίμητης για τον τόπο σας, θα ξανάρθω να τα πούμε.

Στου Λευτέρη στην Απείρανθο

Στη  χώρα περιπλανηθήκαμε στα σοκάκια στην Παλιά πόλη ξεχώρισα το Λαβύρινθο και την Ελιά.

Λαβύρινθος

Στο λιμάνι φάγαμε στο Su e Giu  ένα νέο Ιταλικό εστιατόριο  με καλό φαγητό και λογικές τιμές.


Στο Καστράκι φάγαμε στην Απόλαυση  εμένα το μόνο που μου άρεσε ήταν το σαγανάκι φέτας με ρακόμελο και σουσάμι και το αρνάκι στη λαδόκολλα με λαχανικά, τα υπόλοιπα χωρίς χροιά.

Βέβαια όλες τις ημέρες της παραμονής μας ασχολήθηκα με τα κηπευτικά


 το γάλα από τις  κατσίκες της ξαδέλφης και  τα αυγά από τις κοτούλες της δημιουργώντας μαζί της διάφορα εδέσματα για τα οποία θα σας μιλήσω σε επόμενες αναρτήσεις.


Με αυτή τη μικρή αναφορά στη Νάξο σας καλωσορίζω στο Φθινόπωρο τώρα που κι εγώ τέλειωσα τις καλοκαιρινές διακοπές.

Προσθήκη:
Μπορείτε εδώ να δείτε επιπλέον πληροφορίες και εικόνες από τη Νάξο με την εξαιρετική ματιά και γραφή της Rodarist.....in athens..

2/9/14

Για τον τρύγο και τα σταφύλια

5 σχόλια:
Σήμερα δεν έχει συνταγή με αφορμή κάποιες εκδηλώσεις που θα γίνουν αυτές τις μέρες θυμήθηκα  μερικές πληροφορίες που είχα  αναρτήσει παλιότερα αλλού και τις έχω στο αρχείο μου. Ελπίζω να σας φανούν χρήσιμες.

Σεπτέμβριος ο μήνας του τρύγου. Στην εικονογραφία των Μηνών ο Σεπτέμβριος παριστάνεται ως τρυγητής με το τρυγοκόφινο, να τρυγάει ο ίδιος ή να πατά σταφύλια στο πατητήρι, περιστοιχισμένος από άνδρες και γυναίκες σε ευθυμία που τρυγούν τον μεθυστικό καρπό του αμπελιού.
Τα σταφύλια έχουν μια μακρόχρονη ιστορία. Ενώ υπάρχει αναφορά τους σε προϊστορικούς χρόνους, τα στοιχεία υποδεικνύουν ότι καλλιεργήθηκαν στην Ασία το 5000 π. χ. Το σταφύλι διαδραμάτισε ένα σημαντικό ρόλο σε πολυάριθμες βιβλικές ιστορίες όπου αναφέρεται ως «φρούτο της αμπέλου».
Τα σταφύλια απεικονίστηκαν, επίσης με ιερογλυφικά σε αρχαίους αιγυπτιακούς τάφους.
Κατά τη διάρκεια των αρχαίων Ελληνικών και Ρωμαϊκών πολιτισμών, τα σταφύλια είχαν την τιμητική θέση για τη χρήση τους στην οινοπαραγωγή.
Μέχρι εκείνη την περίοδο, πάνω από 90 ποικιλίες σταφυλιών ήταν ήδη γνωστές.
Δεδομένου ότι οι Ευρωπαίοι ταξιδιώτες εξερεύνησαν την υδρόγειο έφεραν και το σταφύλι μαζί τους. Τα σταφύλια καλλιεργήθηκαν αρχικά στις Ηνωμένες Πολιτείες στις αρχές του 17ου αιώνα π.χ. από Ισπανική αποστολή στο Νέο Μεξικό.
Στις μέρες μας καθώς οι ερευνητές συνεχίζουν να μελετούν τις ευεργετικές ιδιότητες των πολυφαινολών που βρίσκονται στα σταφύλια τα φρούτα αυτά κερδίζουν ακόμη μεγαλύτερη προσοχή.
Στον ελληνικό χώρο καλλιεργήθηκαν από την αρχαιότητα διάφορα είδη σταφυλιών, που η ονομασία τους καθορίζεται από το χρώμα, το σχήμα, τον χρόνο ωρίμανσης και τον τόπο αρχικής παραγωγής.
Ο τρύγος είναι μια διαδικασία συμμετοχική εκτός από τη χρησιμοποίηση περιστασιακών εργατών ο τρύγος αξιοποιούσε στο παρελθόν το θεσμό της αλληλοβοήθειας. Στις τοπικές αγροτικές κοινωνίες ο τρύγος ήταν συνήθως αργία και για τα σχολεία και τα παιδιά συμμετείχαν με χαρές και με τραγούδια.

(Ο πιο μικρός τυγητής πριν 30 περίπου χρόνια)

photo0023_400_01
( Ο πιο μικρός τρυγητής πριν 30 περίπου χρόνια )
Η συμμετοχή όλων των κατοίκων του οικισμού αναδείκνυε τον τρύγο σε ευχάριστη εργασία, που συχνά έπαιρνε τον χαρακτήρα πανηγυριού. Π.χ. Στη Λευκάδα δεν άρχιζαν ποτέ τον τρύγο το Σάββατο αλλά ούτε την Τρίτη «γιατί έχει μία ώρα κακή και δεν ξετρυγάνε ποτέ.» Στην Ικαρία φρόντιζαν να αρχίζουν Τετάρτη. Στην Λέρο πρόσεχαν «ποια μέρα έπεσε του Αϊ Γιαννιού του Λιοτροπιού και άρχιζαν την επόμενη.»
Η μεταφορά των σταφυλιών στα πατητήρια παλιότερα γινόταν με ζώα και κάρα μέσα σε μεγάλα κοφίνια (σήμερα με πιο σύγχρονους τρόπους ) Το πατητήρι διαφέρει από περιοχή σε περιοχή ως προς το σχήμα και την χωρητικότητα. Αλλού είναι κτιστή παραλληλεπίπεδη δεξαμενή με κλίση του δαπέδου προς την πλευρά απ' όπου εξέρχεται ο μούστος., αλλού είναι ένας ξύλινος ή πλεχτός φορητός κάδος που τοποθετείται κατά το πάτημα πάνω σε κτιστή δεξαμενή μέσα στην οποία ρέει ο μούστος, το πάτημα των σταφυλιών γίνεται από τους πατητάδες.
Ο μούστος μεταφέρεται και αποθηκεύεται συνήθως σε μεγάλα ξύλινα βαρέλια, που έχουν πλυθεί με ειδικά αρωματικά φυτά και έχουν απολυμανθεί με θειάφι ή έχουν ρετσινωθεί. Μέσα εκεί ο μούστος βράζει, ζυμώνεται και γίνεται κρασί. Για την βελτίωση της ποιότητας του κρασιού και για την συντήρηση του χρησιμοποιούνται διάφορες ουσίες και εφαρμόζονται ποικίλες πρακτικές, Συνήθως το βαρέλι με το κρασί αφού ελέγχεται η πυκνότητα του μένει ανοιχτό και σφραγίζεται ύστερα από σαράντα μέρες. Η πρώτη δοκιμή του γίνεται τη μέρα του αγίου Δημητρίου,26 Οκτωβρίου, ή στις 3 Νοεμβρίου, του αγίου Γεωργίου του Μεθυστή.
Σήμερα υπάρχουν πολλά σύγχρονα οινοποιία τα οποία ή έχουν δικούς τους αμπελώνες ή συγκεντρώνουν την παραγωγή μικρών παραγωγών .
Πολλά από αυτά είναι επισκέψιμα και κατά καιρούς διοργανώνουν και κάποιες εκδηλώσεις κατά τις οποίες μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει δραστηριότητες οινοποίησης κι όχι μόνο.
Εδώ μπορείτε να δείτε εκδηλώσεις στη Νεμέα το επόμενο Παρασκευοσαββατοκύριακο και πολύ θα ήθελα να πάω αλλά το πρόγραμμα μου έχει κάτι άλλο.
Για πληροφορίες ίσως σας χρειαστεί η παρακάτω διεύθυνση.
Πηγή πληροφοριών Διρφυακά Νέα.
Προσωπικές Εμπειρίες.

21/8/14

Μαρμελάδα πεπόνι με τζίτζερ και πιπέρι

8 σχόλια:
Ώρα επεξεργασίας καλοκαιρινών φρούτων!! μαρμελάδες και γλυκά σε καθημερινή βάση μιας και έχουμε και υποχρεώσεις, το bazzar  πλησιάζει και πρέπει να είμαστε έτοιμοι.
Οι κατσαρόλες παρόλο τη ζέστη είναι μονίμως στην κουζίνα.
Προς το παρόν έγιναν μαρμελάδες, μια  με ροδάκινα και φιστίκια, ακολούθησε άλλη πεπόνι με μαστίχα και στη συνέχεια  αυτή που γράφω εδώ, πεπόνι τζίτζερ και πιπέρι.

Η ιδέα ήρθε μετά από πολύ ψάξιμο για κάτι πολύ ιδιαίτερο, όταν οι ώρες δεν περνούσαν, και έγινε με τις δικές μου παρεμβάσεις ως προς τη διαδικασία και τις ποσότητες.
Η αρχική ιδέα από εδώ.
Τα υλικά της
2 κιλά πεπόνι (βάρος καθαρισμένου)
1200γρ ζάχαρη
80γρ τζίτζερ φρέσκο τριμμένο στον τρίφτη
Χυμό από 4  λεμόνια
1/2 κουτ. γλυκού πιπέρι καγιέν
Διαδικασία
Καθαρίζουμε το πεπόνι από τα σπόρια και τις φλούδες και το κόβουμε σε μικρά κομμάτια.
Το τοποθετούμε σε λεκάνη μαζί με τη ζάχαρη και το χυμό 2 λεμονιών για ένα βράδυ.

Την επομένη μεταφέρουμε το ζουμί τους (το οποίο είναι αρκετό) σε μια κατσαρόλα και βράζουμε σε δυνατή φωτιά μέχρι να δέσει. Ξαφρίζουμε αν χρειαστεί και προσέχουμε να μην ξεχειλίσει από την κατσαρόλα.
Προσθέτουμε τα φρούτα και συνεχίζουμε το βρασμό ξαφρίζοντας μέχρι να διαυγάσουν τα φρούτα.
Αφήνουμε τη μαρμελάδα να ηρεμήσει για 4-5 ώρες και πολτοποιούμε ελαφρά με κουτάλα του πουρέ ή με ραβδομπλέντερ εφόσον υπάρχουν μεγάλα κομμάτια φρούτου.. Προσθέτουμε το τζίτζερ και φέρνουμε σε θερμοκρασία  βρασμού μέχρι να δέσει η μαρμελάδα.
Προσθέτουμε το πιπέρι και το χυμό των 2  λεμονιών, ανακατεύουμε καλά και μοιράζουμε σε αποστειρωμένα βάζα, κλείνουμε καλά τα βάζα και τα γυρίζουμε ανάποδα μέχρι να κρυώσουν.


Παρατηρήσεις.
Η αρχική επεξεργασία του πεπονιού είναι αυτή που ακολουθώ για όλες τις μαρμελάδες με πεπόνι.
Το πεπόνι που χρησιμοποίησα αυτή τη φορά ήταν  Αργίτικο για περισσότερο άρωμα αν και δεν το είχε!!
Όποιο πεπόνι κι αν χρησιμοποιήσετε θα πρέπει να είναι πολύ καλά ωριμασμένο.
Η ζάχαρη θα μπορούσε να είναι και λιγότερη δηλαδή η μισή της ποσότητας του φρούτου.
Για τη γεύση του θα περιμένω να ηρεμήσουν τα υλικά της και μετά να εκφράσω γνώμη.
Παρόλο που μείωσα κατά πολύ την ποσότητα του τζίτζερ η παρουσία του είναι αρκετά αισθητή στην επόμενη δόση θα το μειώσω περισσότερο.
Ήδη μείωσα την ποσότητα του τζίτζερ και το διόρθωσα στα υλικά και είναι πολύ καλύτερα έτσι  
Είναι πάντως πολύ ιδιαίτερη για πολύ ψαγμένους ουρανίσκους και νομίζω ότι θα ταιριάζει πολύ με τυριά, και ως προσθήκη σε τάρτες.

15/8/14

Μασχάρι στη γάστρα με σάλτσα κορόμηλων

3 σχόλια:
Ψήνομαι.............................. αλλά πρέπει να φάμε και να ξεχάσουμε και τα υπόλοιπα.
Λίγο μοσχάρι υπήρχε στο ψυγείο και σκέφτηκα την πιο εύκολη λύση λόγω ζέστης.
Έβαλα τη μαντεμένια μου γάστρα στο μάτι (μεγάλη ευκολία αυτό) με λίγο ελαιόλαδο,σοτάρισα ελαφρά ένα κρεμμύδι ψιλοκομμένο, στη συνέχεια σοτάρισα και το  κρέας  πρόσθεσα πολύ λίγο νερό και βράσιμο σε σιγανή φωτιά μέχρι να μαλακώσει το κρέας.
Έβαλα  αλάτι και πιπέρι και σκόρπισα τα κορόμηλα από πάνω.
Μόλις μαλάκωσαν λίγο τα έβγαλα με τρυπητή κουτάλα και τα πέρασα από σουρωτήρι.
Αυτό που προέκυψε το πρόσθεσα ξανά στην γαστρο-κατσαρόλα μου  και άφησα να δέσει λίγο η σάλτσα περίπου 5 λεπτά.
Στο μεταξύ είχα κάνει ένα μπασμάτι ατμού κι έτσι φάγαμε και σήμερα.
Δύσκολα καταλαβαίνεις ότι η σάλτσα έχει κορόμηλα μοιάζει με μια έντονα λεμονάτη.
Τα κορόμηλα έχουν έρθει από το χωριό και επειδή ήταν αρκετά μερικά τα κράτησα σε σακουλάκι τροφίμων στον καταψύκτη να πειραματιστώ και άλλη φορά δεν ξέρω αν θα διατηρηθούν μιας και πρώτη φορά το έκανα αυτό. θα το δούμε στην πορεία.